Het bewaren van voorwerpen die je dierbaar zijn

March 15, 2018

Misschien herken je dit? Een dagje wandelen op het strand en je neemt een paar schelpen mee naar huis. Op dat moment mooi om mee naar huis te nemen. En dan liggen ze daar, weken later. Die paar schelpen.  

 

Een tijd geleden werd ik gegrepen door het minimalisme. Weg met alle spulletjes, alle kleine dingetjes die overal verzameld waren, die overal zomaar stonden. Mijn huis werd rustig, daardoor werd ik rustig. Het voelde prettig, maar toch leek het niet helemaal oke. Daar kwam ik eigenlijk pas achter, toen ik een rondleiding kreeg door het huis van Gisèle in Amsterdam. Het hele huis was vol met spulletjes, overal een hoekje, telkens weer een soort mini-altaar. Maar anders dan de verwachten onrust, die ik dacht dat het me zou geven, gaf het me een heel warm gevoel. De spullen waren geordend, op een bepaalde manier, met gevoel, met Liefde. Vaak werden ze ondersteund door een foto van een dierbare, en vermoedelijk waren de spullen die erbij stonden verbonden met de dierbare, of in ieder geval met de herinnering van Gisèle aan die dierbare. Het gaf dus geen onrust. Een aantal weken later was ik bij een goede vriendin, die ook niet van het minimalisme is, ook overal spulletjes. Ze waren minder mooi gerangschikt dan bij Gisèle, maar ik zag ook hier de liefde.

 

Je hele huis vol met herinnerings-spullen geeft misschien inderdaad een onrustig gevoel. Maar herinneringen brengen liefde, op sommige momenten troost, en op andere momenten misschien juist vreugde. Als overal iets is, en er geen lijn is in de verschillende spullen, dan kan dat maken dat het erg onrustig aanvoelt. Dan mis je de verbinding, met de voorwerpen en mogelijk ook beelden. Dan blijf je hangen in het gevoel van rommeltje en komt de liefde, het achterliggende gevoel van de verschillende voorwerpen die je ooit zo dierbaar waren dat je besloot ze te bewaren, niet naar voren. Het blijft hangen in een soort onrust, zonder kader.

 

Belangrijk is het dus om te zorgen voor een bepaalde structuur en niet meteen de rigoureuze aanpak van het minimalisme, het alles weggooien. Die structuur kun je vinden door op een afstand naar de spullen te kijken en ze dan toch te groeperen, samen te brengen, te verbinden. Dan voel je er een lijn in. Het kan helpen om dit te ondersteunen met een foto of schilderij aan de wand, een kleedje of bijvoorbeeld een dienblad, zodat het geheel een kader krijgt. Je ziet het soms ook met vazen of flessen. Maar het kan ook met schelpen, souvenirs uit een bepaald gebied in combinatie met een foto van dat gebied, of juist van de persoon die ze je gegeven heeft of met wie je er was.

Je vormt een soort mini-altaar, een gedenkplaats, waarbij je op sommige momenten troost vindt, op andere momenten kracht of juist geluk. En ook rust, dat kan het dan wel brengen. Het nemen van enige afstand, bijna objectiviteit, om er daarna met veel eigen gevoel iets moois van te maken. Een geheel.

 

Het bijeenbrengen van voorwerpen die je herinneren aan dierbaren kan je rust en liefde geven, waar je nog lang plezier van kunt hebben.

 

Heb je zelf in huis ook een min-altaar, met of zonder foto?

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

May 4, 2020

April 29, 2020

Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags
Please reload

Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

© 2020 by AHvGF

info@astridsafscheidsfotos.nl | Utrecht 

  • White Instagram Icon
  • White Facebook Icon